حالتى اندوهناك قرار دادم و «حزنته»- ثلاثى مجرد- يعنى به او اندوه رساندم. لذا «لا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ» يعنى كمترين اندوهى به آنان نمى‌رسد. و اگر بگويى «احزنته» يعنى كارى كردم كه غم و اندوه او را فرا گرفت تنها نافع، فرق اين دو صيغه را دريافته است‌[١] ٧- آيه شريفه: إِلى‌ صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ اللَّهِ الَّذِي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ‌[٢].

نافع و ابن عامر «اللّه» را با رفع قرائت كرده‌اند؛ زيرا ما قبل اللّه پايان آيه است. و «اللّه» را مستأنف و آغاز آيه بعد گرفته‌اند. ليكن ديگران «اللّه» را مجرور تلاوت كرده و آن را بدل: «الحميد» دانسته‌اند[٣].

٨- آيه شريفه: لَئِنْ أَنْجانا مِنْ هذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ قُلِ اللَّهُ يُنَجِّيكُمْ مِنْها[٤] عاصم، حمره و كسائى: «انجانا»- به صيغه مفرد غايب- قرائت كرده‌اند بدون تاء يعنى: «لئن انجانا اللّه» و دليل ايشان آن است كه در مصاحف بدون «تاء» مضبوط است.

ديگران «لئن انجيتنا» خطاب به خداوند متعال قرائت كرده‌اند. و دليل ايشان هم سوره يونس است كه در آن مى‌فرمايد: لَئِنْ أَنْجَيْتَنا مِنْ هذِهِ‌ و چون اين مجمع عليه قراء است آن مورد اختلافى را به اين ارجاع مى‌دهيم و اختلاف را حل مى‌كنيم‌[٥].

٩- آيه شريفه: وَ يَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ‌[٦] حمزه و كسائى: «بالبخل»- با دو فتحه- خوانده‌اند. ليكن ديگران: «بالبخل»- ضم و سكون- قرائت كرده‌اند. و اين دو، دو لغت متفاوت مى‌باشند.[٧] ١٠- آيه شريفه: وَ إِنْ تَكُ حَسَنَةً[٨] نافع و ابن كثير «حسنة» را به رفع خوانده‌اند و كان را تامه تصور كرده‌اند بدون خبر لذا «حسنة» فاعل «تكن» است. ديگران «حسنة»

[١] حجة القراءات، ص ٢٤٦.

[٢] سوره ابراهيم، آيه ١ و ٢.

[٣] حجة القراءات، ص ٢٧٦. و الكشف، ج ٢، ص ٢٥.

[٤] سوره انعام، آيه ٦٣ و ٦٤.

[٥] حجة القراءات، ص ٢٥٥. و الكشف، ج ١، ص ٤٣٥.

[٦] سوره نساء، آيه ٣٧.

[٧] حجة القراءات، ص ٢٠٣ و الكشف، ج ١، ص ٢٨٩.

[٨] سوره نساء، آيه ٤٠.