حقايقى مهم پيرامون قرآن كريم - عاملى، جعفر مرتضى؛ مترجم سيد حسن اسلامي - الصفحة ٢٨٦ - صلوات بر نمازگزاران در صفوف مقدم

نمى‌كند؟!.

ثانيا: اشكالى كه به هر دو روايت فوق وارد مى‌گردد آن است كه: آيا هر چه از قرآن نسخ مى‌گشت مردم آن را فراموش مى‌كردند؟ پس چرا ديگر عبارات ادعائى با وجود نسخ شدن، از خاطر مردم بيرون نرفت؟ مثلا آيه مربوط به شهداى «بئر معونه» دو سوره «خلع» و «حفد» و آيه «رجم» و غيره كه ادعا مى‌شود آيات قرآن بوده‌اند چرا فراموش نگشته‌اند؟!.

ثالثا: تاريخ به ما مى‌گويد: پيامبر- ص- كاتبان مخصوصى داشت كه آيات را به مجرد نزول مى‌نوشتند و آنها را ضبط مى‌كردند. همچنين عده‌اى از صحابه مصاحف اختصاصى داشتند كه آيات را به مجرد استماع مى‌نگاشتند. حال با توجه به مطلب قطعى فوق اين سؤالات پيش مى‌آيد: آيا پيامبر- ص- سوره‌هايى را كه قرار بود نسخ گردند در مصحف مى‌نوشت و دستور كتابت آنها را مى‌داد؟ و اگر آنها را مى‌نوشت پس از نسخ سوره را حذف مى‌كرد؟ يا خودشان از صفحه مصحف زدوده مى‌شدند؟ يا آن كه آنها را به حال خودشان مى‌گذاشت؟! و اگر پيامبر- ص- آيات را از مصحف خود مى‌زدود صاحبان مصاحف ديگر در قبال اين آيات منسوخ التلاوه چه مى‌كردند؟! و اگر خود آيات به‌خودى‌خود حذف مى‌شدند چرا آياتى كه ادعا مى‌شود نسخ گشته‌اند هنوز در كتب مضبوط مى‌باشند؟! رابعا: اساسا همان‌طوركه مكررا گفته‌ايم مسئله نسخ تلاوت يك ادعاى نادرست است و هيچ دليلى آن را تأييد نمى‌كند. علما و محققين بسيارى اين ادعا را رد كرده‌اند.

صلوات بر نمازگزاران در صفوف مقدّم‌

حميدة بن ابى يونس نقل مى‌كند كه: پدرم- در سن هشتاد سالگى- از مصحف عايشه اين آيه را بر من خواند:

إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً (و على الذين يصلون فى الصفوف الاولى)».

حميده مى‌گويد: اين قضيه قبل از تبديل مصاحف توسط عثمان اتفاق افتاد[١] درباره‌

[١] الاتقان، ج ٢، ص ٢٥ به نقل از: ابى عبيد. و البيان/ خوئى، ص ٢٢٢ به نقل از: ابى عبيد.