هشام از بزرگان اصحاب امام صادق٧ است و امام برای او دعا کرد که تا وقتی با زبانش به اهل بیت یاری می‌رساند، مؤید به روح القدس خواهد بود و این مرتبه‌ای بزرگ است که کسی جز مخلصون بدان نایل نمی‌شوند؛ یعنی کسانی که به مرتبۀ بالایی از معارف الهی رسیده‌اند و ممکن نیست کسی که به تشبیه و تجسیم شناخته می‌شود، بدان متصف شود.

گسترش کلام و پیراستن مذهب و دفاع علامه از او در مقابل شبهات

هشام از کسانی است که کلام را در امامیه گسترش داد و مذهب را از شبهات پیراست. این عبارت را ابن ندیم و علامه حلی نقل کرده‌اند. کسی که به مرحلۀ پیراستن مذهب در علم کلام می‌رسد، در بارۀ او مجسّم اطلاق نمی‌شود، بلکه او کسی است که غبار شبهات را ـ که یکی از آنها تجسیم است ـ از
مذهب می‌زداید.

از این رو، این عبارت علامه را می‌یابیم که به سخنش اضافه کرده است:

روایات دیگری نیز در مدحش وارد شده و به خلاف آن هم روایاتی نقل شده که ما در کتاب بزرگمان آنها را نقل کرده‌ایم و جوابشان را نیز داده‌ایم. این مرد در نزد من شأنی عظیم و جایگاهی رفیع دارد.

پس علامه از او در کتابش - که با نام بزرگ از آن یاد کرده است - از هشام دفاع کرده و به اتهام‌های بی‌اساس نسبت به هشام پاسخ گفته است و سپس از او با عنوان عظیم الشأن و رفیع المنزلة یاد کرده است.

این شهادت دوم از سوی علامه حلی نسبت به سلامت عقیدتی هشام است که او را دارای شأن و جایگاهی رفیع می‌داند.

اتهام‌زنی برقی و دفاع ابن داود حلی

برقی هشام را متهم می‌کند که او از اصحاب دیصانی زندیق است، اما این اتهام را ابن داود دفع می‌کند و می‌گوید:

اعتقادات او معلوم است و ستایش‌های اصحاب در خصوص او متواتر است. شاگرد زندیق بودن او دلیلی بر پیروی او از زندیق نیست؛ زیرا حکمت را هر جا یافتی، باید اخذ کنی و قول برقی ـ که او را از مجسمه می‌داند ـ بی‌ارزش است و احتمال دارد این سخنان به ابو شاکر برگردد، نه هشام.

پس کسی که عقیده‌اش نزد شیعه معلوم است و ستایش‌های علما در بارۀ صحت اعتقاداتش ـ که از جملۀ آنها نظریات کلامی اوست ـ متواتر است، دیگر سخنان برقی درباره‌اش اعتباری ندارد؛ زیرا تلازمی نیست میان آن که او شاگرد زندیق بوده و این که دیدگاه‌های ابو شاکر را پذیرفته است؛ چرا که حکمت را هر جا یافتی، باید تحصیل کنی.