الرد‌الوجیز علی کتاب لله ثم للتاریخ - آل‌محسن، علی - الصفحة ٥٠ - حقیقت انتساب شیعه به اهلبیت

بودن ضعیف است و استدلال بدان صحیح نیست.
با چشمپوشی از سند این روایت بر کسی که در آن درنگ کند پنهان نیست که امام حسن علیه السلام مردان خاصّی را نکوهیده و آنها را چنین توصیف کرده است که گمان می‌کنند از شیعیان حضرت علیه السلام هستند، ولی در صدد قتل امام علیه السلام برآمده‌اند و بار و بنه حضرت علیه السلام را به یغما ربوده‌اند و داراییِ ایشان را به تاراج برده‌اند، و اگر امام علیه السلام بر آن بود تا با معاویه بجنگد همین گروه او را می‌گرفتند و به معاویه تحویل می‌دادند؛ گروهی که در نهان با معاویه نامه نگاری می‌کردند و در آشکار وانمود می‌کردند حضرت علیه السلام را یاری می‌رسانند.
به همین سبب در پایان این حدیث سخن زید بن وهب جهنی- راوی حدیث- آمده که به حضرت علیه السلام عرض کردم: ای فرزند رسول خدا! آیا شیعه خود را همچون گوسپندان بی شُبان رها می‌کنی؟
امام علیه السلام پاسخ می‌فرماید: «چه کنم ای مرد جهینی؟ به خدا من از کاری آگاهم که معتمدان الهی به من رسانده‌اند».
امام علیه السلام در اینجا خبر می‌دهد که به زودی این کار به معاویه باز می‌گردد که حق و سنّت را می‌میرانَد و باطل و بدعت را زنده می‌گردانَد و در قلمرو او مؤمن به خواری کشیده می‌شود و تبهکار نیرومندی می‌یابد.
این سخن نویسنده پیرامون فرمایش امام زین العابدین علیه السلام به اهل کوفه: «آیا می‌دانید که به پدرم نامه نوشتید و او را فریفتید و از نزد خود بدو پیمان سپردید و در پی آن به جنگ او برخاستید و یاری خود از او دریغ نمودید؟ با کدامین چشم به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خواهید نگریست، در