روایت کرده است که فرمود: «در میان ما تنها زنان فاسق به متعه رو می‌آورند».
شاید نیز مقصود از آلوده شدن مرد بدان از نظر بدنامی، نکوهش یا پاسخ و پرسشی بوده که در پی آن پیش می‌آمده است.
شگفتی درباره آن کس از میان نمی‌رود که چنین خدشه هایی را به متعه وارد می‌کند یا آن را زنا تلقّی می‌کند، یا خدشه‌هایی را وارد می‌سازد که لازمه آن خدشه به اصل تشریع آن می‌باشد که مسأله‌ای اجماعی است و حتّی به مشرِّع آن که خداوند سبحان است خدشه وارد می‌کند، زیرا لازمه توصیف نکاح متعه به زنا آن است که بر خداوند سبحان رواست که فسق و فجوری را برای مردمان روا شمرد که سرشت و آبروی ایشان را آلوده می‌سازد، چنان‌که لازمه آن این خواهد بود که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیز هر از گاه رخصت پاره‌ای کارهای پلید را به مسلمانان دهد که هر مؤمن غیوری از پذیرش آن سرباز می‌زند.
نویسنده گمان برده است که امام صادق علیه السلام به تحریم متعه تصریح کرده است و به عمار و سلیمان بن خالد فرموده: «متعه بر شما دو نفر حرام است» (فروع کافی، ج، ٢، ص ٤٨).
پاسخ وی آن است که نویسنده بخش زیرین روایت را نیاورده و پاره‌ای از واژه‌های آن را تحریف کرده است، و بدین سان روایت حاکی از تحریم متعه می‌باشد در حالی که چنین نیست. اینک متن روایت را می‌آوریم تا خواننده دریابد نویسنده در نقل روایات با مخاطبان خود