راه را پیموده است ناهمسوست. این پندار، همان گونه که روشن است، مصادره به مطلوب می‌باشد، زیرا ابتدا او باید ثابت کند که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و امیرالمؤمنین علیه السلام متعه را حرام کرده‌اند و این دلیل آشکاری است بر آنکه نویسنده از روح استدلال صحیح و استنباط براساس قوانین ثابت دور است.
نویسنده در حرمت متعه چنین استدلال می‌کند که از هیچ یک از امامان علیهم السلام روایت تردید ناپذیری نرسیده است که یک بار متعه کرده یا در حلیّت متعه سخنی گفته باشد.
پاسخ نویسنده چنین است که احادیث رسیده از امامان اهل‌بیت علیهم السلام که دلالت بر حلیّت نکاح متعه دارد به حدّ تواتر رسیده است، و این را پیشتر یاد آور شدیم.
یکی از این روایات صحیحه هشام بن سالم از امام صادق علیه السلام است که فرموده: «مستحب است مرد متعه کند و من دوست ندارم مردی از شما پیش از متعه- اگر چه برای یک بار- جهان را بدرود گوید» (وسائل الشیعه، ج ١٤، ص ٤٤٣).
یکی دیگر از این احادیث، صحیحه ابو بصیر است که می‌گوید: از امام باقر علیه السلام پیرامون متعه زنان پرسیدم. فرمود: حلال است و مَهر او می‌تواند یک درهم یا بیشتر باشد» (کافی، ج ٥، ص ٤٥٧؛ وسائل الشیعه، ج ١٤، ص ٤٧٠).
اخبار صحیح در این باره بسیار است و نیازی نیست همه آنها را برشمریم و تمامی آنها را باز گوییم.