به آنها فرمود: او پسر من است. گفتند: رسول خدا صلی الله علیه و آله به داوری قیافه شناسها تن در می‌داد و این قیافه‌شناسها می‌توانند میان ما و شما داوری کنند. امام علیه السلام فرمود: شما خود در پیِ یکی از ایشان فرستید، ولی من این کار را نمی‌کنم. به آنها هیچ نگویید که چرا دعوتشان کرده‌اید و خود در خانه‌هاتان باشید ... تا پایان روایت» (اصول کافی، ج ١، ص ٣٢٢).
پاسخ به نویسنده چنین است که این روایت، در کنار ضعف سند به سبب نام زکریا بن یحیی بن نعمان صیرفی که در کتب رجال موثّق شمرده نشده، اشکالهای دیگری نیز دربردارد. آیةاللَّه محقق خویی قدس سره می‌گوید: «این روایت از چند جهت مردود است: اوّل، سندی ضعیف دارد. دوم، مخالف ضرورت مذهب است، زیرا براساس این روایت خواهرها و عمّه‌های امام به قیافه‌شناسها نشان داده شدند و این فعل حرامی است که از امام علیه السلام سر نمی‌زند و این وهم که چنین کاری از سرِ اجبار بوده که هر ناروایی را روا می‌کند وهمی تباه و فاسد است، زیرا شناخت اینکه امام جواد فرزند امام رضاست به آوردن زنان بستگی ندارد. سوم، اگر گروهی که در برابر امام رضا علیه السلام سرکشی کردند تا فرزندی جواد را از او منتفی سازند معتقد به امامت امام رضا علیه السلام بودند پس از اظهار این سخن از سوی امام رضا که جواد فرزند اوست دیگر به قیافه شناس نیازی نداشتند» (مصباح الفقاهة، ج ٢، ص ٨٧).
اینک من می‌گویم: اگر ما درستیِ این روایت را هم بپذیریم باز دلیل آن نخواهد بود که شیعه در اینکه امام جواد علیه السلام فرزند امام رضا علیه السلام است تردید کرده‌اند، بلکه از ظاهر روایت چنین پیداست که آن جماعت از هاشمیان بوده‌اند و ما به عصمت و عدالت همه آنها معتقد نیستیم و محال