هنگام انتشار این کتاب (للَّهِ ثُمّ للتاریخ) یعنی در سال ١٤٢٠ هجری هفتاد و شش سال یا اندکی کمتر از آن است، زیرا صافی نجفی در سال ١٣١٤ هجری متولّد و در سال ١٣٩٧ هجری- چنان‌که در قاموس ناموران اندیشه و ادب در نجف (ج ٢، ص ٧٩٣) آمده- درگذشته است.
بر این اساس عمر نویسنده هنگام رسیدن به درجه اجتهاد- به گمان خودش- کمتر از سی سال بوده است، آن هم در صورتی است که بپذیریم شیخ حسین کاشف الغطاء قدس سره در سال ١٣٧٣ هجری بدو اجازه اجتهاد داده است، امّا اگر بگوییم او سالها پیش از این سال به درجه اجتهاد دست یافته است مسأله، پیچیدگی و شگفتی بیشتری خواهد یافت.
از دیگر سو نویسنده یاد آور می‌شود که وی زیارت سید عبدالحسین شرف الدین موسوی قدس سره از نجف اشرف را درک کرده است.
زیارت سید از نجف سال ١٣٥٥ هجری [١]بوده است و اگر فرض کنیم عمر نویسنده در آن هنگام بیست سال بوده است عمر او در سال ١٤٢٠ هجری هشتاد و پنج سال خواهد بود.
نویسنده در صفحه ١٠٧ کتاب ادّعا می‌کند که در هند با سید دلدار علی، نگارنده کتاب اساس الاصول دیدار کرده و سید کتاب نامبرده را بدو هدیه کرده است و حال آنکه سیّد دلدار علی، چنان که شیخ آقا بزرگ تهرانی در الذریعة الی تصانیف الشیعه (ج ٢، ص ٤) آورده، در سال ١٢٣٥ هجری فوت کرده است و اگر فرض کنیم نویسنده او را در سال پایانی عمرش دیده باشد و در این هنگام بیش از بیست سال

[١]- شرح حال سید شرف الدین، آمده در مقدّمه کتاب النص والاجتهاد، ص ٣٩