با ثبوت این اخبار گریزی نیست مگر آنکه حکم به حلیّت نکاح متعه کرد و دیگر با ثبوت دلیل در کلام نیازی به دلیل عملی نداریم.
اهل‌سنّت اجماع دارند که پیامبر صلی الله علیه و آله در یکی از جنگها نکاح متعه را حلال کرد و سپس حرامش گردانْد، و از پیامبر صلی الله علیه و آله نقل نشده است که متعه‌ای کرده باشد و این به حلیّت متعه در آن هنگام خدشه‌ای وارد نمی‌کند.
نویسنده پنداشته است که مفاسدِ مترتّب بر متعه فراوان و دارای جوانب گوناگون می‌باشد که از آن جمله است مباح شدن متعه زن شوهردار به رغم آنکه چنین زنی در حریم مردی دیگر است و این بدون آگاهی شوهر او صورت می‌پذیرد، و در چنین وضعی شوهرها از زنهاشان ایمن نخواهند بود و زن بدون آگاهی شوهر متعه می‌شود.
پاسخ به نویسنده چنین است که متعه زنِ شوهردار به هیچ رو جایز نیست و از امور حرامِ شناخته شده است و بی‌هیچ سخنی زنا شمرده می‌شود.
رفتارهای خطایی که برخی روسپیها به نام متعه بدان می‌پردازند و به گمان خود متعه مرد دیگری می‌شوند چیزی جز فحشا نیست، زیرا او زنی است که از مردی به مرد دیگر انتقال یافته است، یا زنای برخی از زنان شوهردار که به نام متعه انجام می‌دهند هیچ یک در شریعت صحیح پیوندی با متعه ندارد، زیرا همه این رفتارها همان زناست که متعه نامیده شده و نام، حقیقت آن را دگرگون نمی‌سازد و زنا را به متعه بدل نمی‌کند.
همان گونه که آشکار است نکاح دائم نیز دقیقاً چنین است.