امام علیه السلام را درک کرد آن را به ایشان سپارَد و اگر ایشان را درک نکرد شخص مورد نظر آن را برای کسی دیگر وصیت می‌کند» (مهذّب البارع، ج ١، ص ١٨٠).
ابن براج یکی از شاگردان سید مرتضی و شیخ طوسی است که از فقهای بزرگ امامیه به شمار است و حتّی می‌توان او را- چنان‌که گفته شده- جانشین شیخ طوسی در سرزمین شام دانست.
یکی دیگر از این گروه محقّق حلّی (متوفّا به سال ٦٧٦ هجری) است که می‌گوید:
«سخن شیخ مفید رحمه الله درباره وجوبِ اکمال آنچه سادات [نیازمند افزون بر سهم خود] از سهم امام- هنگام حضور ایشان- بدان نیاز دارند سخن نیکویی است و اگر این امر با حضور امام علیه السلام لازم باشد در غیبتش نیز لازم خواهد بود، زیرا آن حق الهی که مطلقاً واجب است با غیبت آن‌که وی را به انجام آن ملزم ساخته ساقط نمی‌شود، ولی کسی باید عهده دار هزینه کردنِ آن در برآوردن نیاز سادات از سهم امام گردد که در اجرای احکام از سوی امام نیابت داشته باشد و او کسی نیست مگر فقیهی امین از فقهای اهل‌بیت علیهم السلام که نارساییهای زندگیِ مستحقّی را که در آمدش او را به اضطرار کشانده تأمین کند» (المعتبر، ج ٢، ص ٦٤١).
و سخنان دیگر ایشان که دلالت بر لزوم پرداخت خمس به فقیه امینی دارد که جامع شرایط فتواست، تا آن را در موارد صحیح صرف کند، زیرا او در این کار آگاه‌تر از دیگران است.
نویسنده پس از آوردن فتوای شیخ طوسی و فتوای آیةالله