آوردند و پیامبر صلی الله علیه و آله آن دو را نفرین فرستاد و به ایشان دشنام داد. چون آن دو مرد بیرون رفتند عرض کردم: یا رسول اللّه! این دو مرد از خیر و خوبی بی بهره نبودند. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: چرا این سخن را می‌گویی؟
عایشه گفت: تو بر آن دو نفرین فرستادی و دشنامشان دادی. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: آیا از آنچه من با خدایم شرط بستم آگاهی نداری؟ چنین شرط کردم که: خدایا من هم بشر هستم، پس هر یک از مسلمانان را که نفرین فرستادم یا دشنام دادم آن را موجب پاکی و پاداش او قرار ده» (صحیح مسلم، ج ٣، ص ٢٠٠٧).
اگر بخواهیم تمامی این گونه احادیث باطل را که در کتب اهل‌سنّت آمده شماره کنیم سخن به درازا می‌کشد و از موضوع کتاب بیرون خواهیم شد.
نویسنده روایت دیگری را از امام رضا علیه السلام روایت می‌کند که در آن فرموده است: «پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به سبب کاری که با زید بن حارثه داشت سوی خانه او رفت و زن او زینب را دید که مشغول غسل است، پس فرمود: سبحان اللّه از این آفریده» (عیون اخبارالرضا، ص ١١٣).
پاسخ این سخن نویسنده آن است که سند این حدیث ضعیف است، زیرا در سند آن نام تمیم بن عبداللّه بن تمیم قرشی دیده می‌شود که نه تنها توثیق نشده، بلکه ابن غضایری و علّامه حلّی و دیگران او را تضعیف کرده‌اند. در این سند نام پدر راوی مذکور نیز دیده می‌شود که در کتب رجال نامی از او به میان نیامده است.
فرد دیگری که در سلسله سند این حدیث دیده می‌شود علی بن