«تاکنون تنها دو حرف آن بیرون آمده است».
این در حالی است که صحیفه مذکور را اهل‌سنّت با اسناد صحیح ذکر کرده‌اند. ابراهیم تیمی از پدرش نقل می‌کند که گفته است: «علی بر منبری از آجر برای ما خطبه خواند و بر میان، شمشیری داشت که بر آن صحیفه‌ای آویخته بود. پس فرمود: به خدا سوگند نزد ما کتابی خوانده نمی‌شود مگر کتاب خدا و آنچه در این صحیفه است. پس آن را گشود و در آن دندانهای شتر بود و در آن آمده بود: مدینه از عیر فلان جا حَرَم است، و هر که در آن حادثه‌ای (بدعت یا قتل) پدید آورَد نفرین خدا و همه فرشتگان و مردم بر او باد و خدای از چنین کسی نه توبه‌ای پذیرد نه فدیه‌ای» (صحیح بخاری، ج ٤، ص ٢٢٧٨).
بعید نیست که این صحیفه حاوی قواعدی کلّی باشد که در حدیث از آن چنین تعبیر شده است: «حروفی که از هر حرف آن هزار حرف گشوده می‌شود»، و شاید مقصود از دو حرفی که تاکنون بیرون آمده دو قاعده «مسلمان در برابر کافر کشته نمی‌شود» و «هر که بدون اجازه طرفدارانش کار گروهی را بر عهده گیرد» باشد، زیرا از این دو، مسائل بسیار زیادی منشعب می‌شود.
امّا از دلیلی که امام علیه السلام به سبب آن مانده صحیفه را، جز اندکی از آن، پنهان داشت آگاهی نداریم، زیرا امام به تکلیف خود آگاه‌تر است و به مردم روزگارش داناتر، و در صورت درست بودن آن، ما تکلیفی نداریم، با در نظر گرفتن اینکه بر پایه ظاهر احادیث اهل‌سنّت، امام علیه السلام پاره‌ای از آن را آشکار کرده نه همه آن را، و بر این اساس همین اشکال بر خود آنها وارد می‌شود، بلکه وارد شدن این اشکال بر ایشان اولی