آگاهی ندارد- مقصود او امامش بود-». آیا امام صادق علیه السلام «عقل ندارد»؟
پاسخ نویسنده این است که: سخن زراره «امام از علم مناظره آگاهی ندارد» صرفاً یک اندیشه در ذهن او بوده است و از اندیشه هایی است که گاهی به هر دلیلی به ذهن خطور می‌کند و به سرعت محو می‌شود و برای چنین اندیشه‌ای مؤاخذه نمی‌شود، و چون امام علیه السلام وجوه موضوع را برای زراره روشن می‌سازد زراره درمی‌یابد که در حقیقت خودِ او از علم مناظره آگاهی ندارد. بنابراین دیگر اشکالی در حدیث باقی نمی‌مانَد و نباید به سبب چنین اندیشه‌هایی شخصیت زراره را مخدوش ساخت.
شاید این اندیشه زراره در نخستین دیدار او با امام باقر علیه السلام و پیش از اقرار به امامت و اعتراف به عصمت ایشان در ذهنش خطور کرده باشد.
خنده آور آنکه نویسنده این حدیث را در بیان اهانت شیعه به امام صادق علیه السلام آورده، در حالی که امام باقر علیه السلام در حدیث آمده است. مدّعی اجتهاد را بنگرید که گمان کرده مقصود از «ابوجعفر» امام صادق علیه السلام است!
نویسنده ادعا کرده است که عبّاس و پسرش عبداللّه و پسر دیگرش عبیداللّه و عقیل (علیهم السلام جمیعاً) از اهانت و بدزبانی شیعیان بر کنار نبوده‌اند. کشی روایت می‌کند که: آیه «فَلَبِئْسَ المولی وَ لَبِئْسَ العَشیر» [١]
درباره عبّاس نازل شده است (رجال کشی، ص ٥٤).
پاسخ این است که این روایت سندی ضعیف دارد، زیرا در آن نام

[١]- حج/ ١٣؛ وه چه بد مولایی و چه بد دمسازی.