خویی قدس سره است و چه بسا فقیهی پیش از صاحب جواهر همین فتوا را داده باشد، و خدا آگاه است.
٤- شیخ انصاری قدس سره از این اشکال چنین پاسخ می‌دهد: «من به اعتراف شیخ مفید و پیروان ایشان (قدّس اللّه اسرارهم) به نبودن نص در این باره آگاه شدم و دانستم که ملاک نزد ما دخل و تصرّف با خشنودی امام علیه السلام است به گونه‌ای که وضع، گواه آن باشد، پس باید آن را مراعات کرد و نباید از آن درگذشت و این حکم، تعبّدی نیست» (کتاب طهارت، ص ٥٢٢، کتاب خمس، ص ٣٣٩).
خوب است توجّه کنیم که این مدّعی اجتهاد و فقاهت میان کتاب منهاج الصالحین مرحوم خویی و کتاب ضیاءالصالحین حاج محمد صالح جواهرچی تفاوتی نمی‌نهد و کتاب دوم را به مرحوم خویی نسبت می‌دهد با آنکه این کتاب در ادعیه و زیارات است نه کتاب فتوا و احکام، آن گونه که کتاب اوّل، چنین است.
این لغزش بزرگی است که حتی عوام شیعه مرتکب آن نمی‌شوند چه رسد به طلّاب علوم دینی یا فقیهی از فقها. آیا معقول است فقیهی که دچار خلط دماغ نشده باشد این دو کتاب را با یکدیگر درآمیزد.