نویسنده روایتی را از طبرسی در احتجاج آورده که فاطمه علیها السلام به امیرالمؤمنین علیه السلام گفت: «ای پسر ابوطالب! همچون جنین به خود در پیچیده‌ای و مانند فرد متّهم گوشه اتاق گزیده‌ای».
پاسخ به او این است که حتّی اگر صحّت این خبر را بپذیریم زهرا علیها السلام از امیرالمؤمنین علیه السلام یاری می‌جست تا او را بر کسی که پس از مرگ پدرش رسول خدا صلی الله علیه و آله مهریه‌اش (فدک) را غصب کرده یاری رسانَد.
اینکه فاطمه زهرا علیها السلام نشستن امیرالمؤمنین علیه السلام را به درهم پیچیده شدن جنین و نشستن تشبیه می‌کند از آن رو نیست که بخواهد حضرت علیه السلام را به سبب ترک رویارویی با دشمن بنکوهد، زیرا می‌داند روزگار بر سر حضرت علیه السلام چه خواهد آورْد و امور به کجا کشیده خواهد شد، بلکه دمِ فاطمه از یک دردمند و کلامش از یک زخم رسیده است.
نویسنده، روایت احتجاج را می‌آورَد که در آن عمر و همراهان او امیرالمؤمنین علیه السلام را در حالی که ریسمان به گردن حضرت علیه السلام افکنده، او را به‌سختی می‌کشیدند نزد ابوبکر آوردند. در این هنگام حضرت علیه السلام بانگ برمی آورَد که: ای برادر! این جماعت مرا چندان به ضعف کشاندند که نزدیک بود جانم بستانند.
نویسنده می‌پرسد: آیا امیرالمؤمنین علیه السلام تا این حد ترسو بوده است؟
پاسخ او چنین است که شکیب ورزیدن به آزار مردم و نجنگیدن با ایشان سستی و ترس شمرده نمی‌شود، بلکه گواه خردمندی و فرزانگی است، زیرا وضع از دو شکل بیرون نبوده است: یا امیرالمؤمنین علیه السلام با آنها