از همین روست که آیةاللّه محقّق خویی قدس سره می‌گوید: «از اینجا روشن می‌شود که حکم متعه، در ملاک بودن رضایت پدر، همان حکم ازدواج دائم است» (مبانی عروة الوثقی، کتاب نکاح، جلد ٢، ص ٢٦٣).
نویسنده می‌انگارد از مفاسد متعه آن است که بیشتر کسانی که متعه می‌کنند بر خود روا می‌دانند دختران مردم را متعه کنند، ولی اگر کسی دختران ایشان یا دختران خویشانشان را برای نکاح متعه خواستگاری کنند موافقت نخواهند کرد، زیرا این گونه ازدواج را نظیر زنا می‌دانند و آن را ننگ می‌شمرند.
پاسخ به نویسنده چنین است که این گمان او که بیشتر متعه کنندگان این گونه رفتار می‌کنند سخنی ناسنجیده است، زیرا نویسنده آمار دقیقی در اختیار ندارد که گمان او را تأیید کند، و اگر هم چنین گمانی را بپذیریم باز دلیل بر حرمت این نوع نکاح نمی‌شود، زیرا بسیاری از امور حلال یافت می‌شود که آدمی برای خود می‌پسندد، ولی برای دختران و خواهرانش خیر:
یکی از آنها تعدّد زوجات است، زیرا مرد دوست دارد که با دو یا سه یا چهار زن ازدواج کند، ولی این کار را برای دختران و خواهرانش نمی‌پسندد.
دیگر طلاق است. گاهی مردی زنش را طلاق می‌دهد، ولی این عمل را برای دختران و خواهرانش نمی‌پسندد.
دیگرآنکه چه‌بسا مردی‌به دیدن زنی که می‌خواهد با او ازدواج کند پابفشرد، ولی‌گاهی آن را برای دختران و خواهرانش پسندیده نمی‌بیند.