زن حائض به هر گونه‌ای از آن حرام است، خواه از فرج یا از دُبر یا جز آن دو، و این سخنی است که هیچ قائلی ندارد و همان علمایی که نویسنده بدیشان اعتقاد دارد آن را رد می‌کنند، زیرا ایشان خود تصریح می‌کنند که می‌شود با زن حائض جمع شد و تنها باید از فرج او کناره گرفت.
ابن کثیر می‌گوید: مقصود از این فرموده الهی «فاعتزلوا النّساء فی المحیض» «فرج» است، زیرا پیامبر صلی الله علیه و آله فرموده است: «هر کاری بکنید مگر جماع»، و از همین رو بسیاری از علما یا بیشتر آنها بر این باورند که می‌شود با زن حائض مباشرت کرد مگر با فرج او.
قرطبی در تفسیر خود می‌گوید: علما پیرامون مباشرت با زن حائض و آنچه از او رواست با یکدیگر اختلاف دارند ...
تا آنجا که می‌گوید: ثوری و محمد بن حسن و بعضی از یاران شافعی می‌گویند: از محلّ خونریزی باید کناره گرفت، زیرا پیامبر صلی الله علیه و آله فرموده است: «هر کاری بکنید مگر جماع». این سخن را که داوود آورده پیشتر گفتیم. این حدیث صحیح است از شافعی.
ابو معشر به نقل از ابراهیم به نقل از مسروق آورده که گفته است: از عایشه درباره زن حائض خود پرسش کردم که کجای او بر من رواست؟
او پاسخ داد: «همه جای او مگر فرجش». علما می‌گویند: احتیاط آن است که مباشرت با زن حیض در حالی صورت گیرد که ازار پوشیده باشد تا از مقدّمه جماع پرهیز شود، زیرا اگر ملاعبه با رانهای او مباح باشد مقدّمه‌ای است برای دست یازیدن به محلّ خونریزی که به اجماع حرام است و به همین دلیل احتیاطاً بدان امر شده است و آنچه مستقلًّا