معروف در زمانِ شیخ مفید (٣٣٦- ٤١٣ ق) بوده که گفته است:
«گروهی از اصحاب ما درباره آن به هنگام غیبت با یکدیگر اختلاف یافته‌اند و هر دسته‌ای به اعتقادی گرویده است: گروهی از آنها وجوب کنار گذاشتن آن را به هنگام غیبت امام و رخصتهای مربوط به آن که در احادیث پیشین گفته آمد، منتفی می‌دانند. گروهی واجب می‌دانند که خمس دفن شود و این خبر را تأویل می‌کنند که گفته است:
زمین هنگام ظهور حضرت قائم، مهدیِ مردمان، گنجینه‌های خود را آشکار می‌کند و هرگاه آن امام به پا خاست خداوند سبحان او را به‌سوی این گنجینه‌ها رهنمون می‌شود و حضرت گنجینه‌ها را از همه جا بر می‌ستانَد. بعضی نیز بر این اعتقادند که باید خمس را در راه صله رحم (ذریّه پیامبر) و تهیدستان شیعه- بر سبیل استحباب- هزینه کرد و من نزدیکی این سخن به صواب را بعید نمی‌دانم. بعضی نیز باور چنین دارند که باید آن را برای حضرت صاحب الزمان علیه السلام کنار گذاشت و اگر فرد از آن هراسید که پیش از ظهور حضرتش بمیرد آن را به کسی که به خرد و دینداریِ او اعتقاد دارد می‌سپارَد که اگر ظهور حضرت علیه السلام را درک کرد بدیشان دهد وگرنه شخص دوم نیز آن را به کسی وصیّت می‌کند که بدو اعتماد دارد و دیندارش می‌داند، و به همین ترتیب تا امام زمان علیه السلام به پا خیزد. این سخن نزد من از هر آنچه گفته شد روشن‌تر است، زیرا خمس حقّی است واجب برای امام غایب که پیش از غیبتش آن را چنان رسم نکرده که لزوماً باید بدان منجر شود، پس باید آن را تا بازگشت ایشان حفظ کرد یا این امکان را یافت که به ایشان رسانْد، یا کسی در میان باشد که خمس، بحق بدو منتقل شود.