راهنمایی می‌شود و اسفار تورات را از آنجا برون می‌کشد و به وسیله آن با یهود محاجّه می‌کند و گروهی از یهودیان به دست ایشان اسلام می‌آورند» (العرف الوردی، ج ٢، ص ٨١).
کعب می‌گوید: «مهدی را بدین نام نامیدند، زیرا به اسفاری از اسفار تورات ره می‌یابد و آن را از کوههای شام برون می‌کشد و یهود را بدان فرا می‌خوانَد و بسیاری در پرتو این کتابها اسلام می‌آورند، وانگاه از حدود سی هزار تن نام می‌بَرد» (الفتن از نعیم بن حماد، ص ٢٥١).
نویسنده در این هنگام از قرآن کریم سخن به میان می‌آورَد و ادّعا می‌کند که کتابهای فقهای شیعه و سخن همه مجتهدان ایشان بر این نکته تصریح دارد که قرآن تحریف شده است و در میان همه کتابهای آسمانی تنها کتابی است که دستخوش تحریف شده است.
پاسخ وی این است که نسبت دادن اعتقاد به تحریف قرآن به همه علمای شیعه دروغی رسواست و تنها شماری از علما قائل به تحریف قرآن هستند نه همه فقها و همه مجتهدان، چنان‌که نویسنده ادّعا می‌کند.
این در حالی است که پندار وی در اینکه علما و مجتهدان شیعی می‌گویند: «قرآن تنها کتاب آسمانی است که دستخوش تحریف شده است» افترای دیگری است، زیرا آنها همه هم سخن اند که تمامی دیگر کتب آسمانی دستخوش تحریف و خیانت گشته‌اند.
در بطلان ادّعاهای نویسنده همین بس که وی هیچ یک از دو ادّعا را اثبات نمی‌کند و نقل قول تحریف از سوی برخی اثبات نمی‌کند که همه به این سخن اعتقاد دارند.