نویسنده پنداشته است امام صادق علیه السلام یاران خود را توبیخ می‌کرد و از متعه بازشان می‌داشت و می‌فرمود: «آیا هیچ یک از شما شرم نمی‌کند که در جایی دیده شود و همین بر برادران و یاران صالح او حمل شود؟» (فروع کافی، ج ٢، ص ٤٤؛ وسائل الشیعه، ج ١٤، ص ٤٥٠).
پاسخ نویسنده چنین است که این روایت، سندی ضعیف دارد، زیرا در این سند نام صالح بن ابی حماد دیده می‌شود که ضعیف است و نجاشی در رجال خود، جلد ١، صفحه ٤٤١ از او چنین یاد می‌کند که وضعی پوشیده دارد که ظاهر و باطنش ناهمگون است. نیز در این سند نام محمّد بن سنان دیده می‌شود و او- چنان‌که گفته شد- بنا به مشهورِ تردیدناپذیر ضعیف شمرده می‌شود.
با چشمپوشی از سند حدیث، مقصود از آن تحریم متعه نیست، بلکه منظور، تشویق به خودداری از آن در میان کسانی است که متعه را حرام می‌دانند و عیب می‌شمرند، و بدین سان پرداختن بدان موجب عیبجویی از کننده آن و برادران شیعی او- که اعتقاد به حلیّت آن دارند- می‌گردد.
از همین رو در حاشیه فروع به نقل از کتاب مرآةالعقول می‌آورد:
یعنی مردم او را در مکانی ببینند که هر کس را در آن یابند عیبجویی می‌کنند، زیرا متعه را کاری ناپسند می‌دانند و همین موجب زیان به خودِ او و برادران و یارانِ هم مسلک او می‌شود.
نویسنده می‌گوید: هنگامی که علی بن یقطین از امام موسی کاظم علیه السلام درباره متعه پرسش می‌کند، حضرت علیه السلام پاسخ می‌فرماید: «تو را با متعه