نام عیسی بن سلیمان دیده می‌شود که او نیز وضعی ناشناخته دارد، و عمربن عبد العزیز که به گفته نجاشی در رجالش، جلد دوم، صفحه ١٢٧: إمامِیٌّ مِخْلَطْ [١]، و کشی به نقل از فضل بن شاذان می‌آورَد که درباره او گفته: «روایات مجهول می‌گوید» (اختیار معرفةالرجال، ج ٢، ص ٧٤٨).
از نظر متن روایت، پوشیده نیست که چنین عبارتهایی در حدیث آورده می‌شود و گردی بر دامن گوینده آن نمی‌نشیند، زیرا به هیچ رو دشنام نیست و امیرالمؤمنین علیه السلام به جای «فرج» به کنایه «هن» گفته است و یادآور شده که بر شرمگاه او چیزی آشکار است آویزان. کنایه از شیوه‌های متعارف در زبان عربی است که از شیوا سخنان و زبان آوران خرده گرفته نمی‌شود، زیرا تصریح به این معانی نیکو نیست. در قرآن به جای فرج، جماع، لواط، تغوط و نظایر آن به زیباترین شکل کنایه آورده شده است، چنان‌که در سنّت نبوی نیز بسیاری از این موارد دیده می‌شود که بر پژوهشگر آن پوشیده نیست.
نویسنده، چنین روایتی را از امیرالمؤمنین علیه السلام گران شمرده و آن را مایه اهانت می‌داند، در حالی که خودِ آنها از علی علیه السلام روایاتی می‌آورند زشت‌تر از این روایت مانند نقل ابن اثیر در نهایه، (جلد ١، صفحه ٤٤٠)

[١]- یعنی شخصی که عقیده ثابتی ندارد، گاهی به جبر و گاهی به قَدَر اعتقاد پیدامی‌کند، و یا کسی که امیر مؤمنان علی علیه السلام را دوست دارد ولی از دشمنان وی تبرّی و بیزاری نمی‌جوید. به نقل از مجمع البحرین ماده خلط. و به اصلاح امروز التقاطی است.