دفع کند که اگر رهیافتگانی به مذهب شیعه می‌گرایند از علمای اهل سنّت و اندیشمندان ایشان هستند، در حالی که تنها ساده‌اندیشان و نادانان شیعه به مذهب سنّی می‌پیوندند.
دوم تا نویسنده امکان سرهم کردن ماجراها و رویدادهای ناشایستی را بیابد که ادّعا می‌کند آنها را دیده است، زیرا اگر این رویدادها را یک سنّی بنویسد از فرط وضوح دروغین بودن آن ارزشی نخواهد داشت، در حالی که اگر از زبان یکی از علمای حوزه نقل گردد جز این خواهد بود.