خواهران و دختران فتوا نداده‌اند و اگر نویسنده فتوایی را از خُرد و کلان دیده بود آن را در بوق و کُرنا می‌نهاد و در همین کتاب- که با دروغهای بسیار سیاهش کرده- نصّ آن را یادآور می‌شد.
دروغ رسوای او این پندارِ وی است که ناموس سپاری در میان همه ایرانیان انتشار دارد و همین یکی از عواملی است که به شکست حکومت کنونی ایران منجر شد. من نمی‌دانم میان ناموس سپاری و شکست حکومت چه پیوندی است؟
آیا نویسنده گمان می‌کند ناموس سپاری در سیاست داخلی یا خارجی حکومت ایران تأثیری منفی داشته است؟!
چنین اندیشه مسخره‌ای گواه سطحی نگریِ نویسنده و ساده لوحی اوست و نمونه‌ای آشکار است در دست اندازی این نویسنده به سخنان باطل و دروغ بستن با همه توان، اگر چه هیچ کس سخن او را تأیید نکند.
نویسنده می‌نویسد: کار در همین جا به پایان نمی‌رسد، بلکه آنها لواطه [به همین شکل آمده است با زنان را نیز روا می‌دانند و روایاتی را می‌آورند که به ائمّه علیهم السلام نسبت می‌دهند. شیخ طوسی به نقل از عبداللّه بن ابی یعفور [چنین آمده است آورده که می‌گوید: «از امام صادق علیه السلام درباره مردی پرسش کردم که از عقب با زنش نزدیکی می‌کرد. فرمود: اگر زن راضی باشد اشکالی ندارد. عرض کردم: پس چگونه است که خداوند فرموده است:
«از آن جایی نزدیکی کنید که خدای فرمان داده». امام علیه السلام فرمود: این