اگر بپذیریم که مقصود از نکاح در این آیه، تنها نکاح دائم است مقصود از «استعفاف» در آیه همان پاکدامنی در امور حلال خواهد بود نه صبر در برابر ازدواج، و مفهوم آیه چنین خواهد بود که: کسانی که نمی‌توانند به سبب مَهر و نفقه نکاح دائم بدان بپردازند با نکاح متعه‌ای پاکدامنی در پیش گیرند که مَهر کمتری دارد و نفقه بدان تعلّق نمی‌گیرد.
این معنی در پاره‌ای احادیث رسیده است. در حدیثی از حریز به نقل از امام صادق علیه السلام آمده است که چنین تلاوت فرمود: «وَ لْیَسْتَعْفِفِ الّذین لا یَجِدونَ نِکاحاً- بالمتعه- حتّی یُغْنِیَهُمُ اللّهُ مِنْ فَضْلِه» (مستدرک الوسائل، ج ١٤، ص ٤٤٨). فتح بن یزید می‌گوید: از امام حسن علیه السلام درباره متعه پرسش کردم. فرمود: «متعه، حلال و مباح مطلق است برای کسی که خدا او را برای تزویج توانگر نساخته است و او باید با متعه، پاکدامنی در پیش گیرد» (کافی، ج ٥، ص ٤٥٢).
پس، معنای آیه این است که اگر کسی امکان ازدواج دائم نیافت باید پاکدامنی در پیش گیرد، یعنی پاکدامنی را با متعه، طالب باشد تا خدای از فضلش او را بی نیاز سازد، یا چندان که خدای او را از فضلش بی نیاز سازد و بتواند ازدواج دائم کند.
نظیر معنایی که گفتیم مراد از پاکدامنی، پاکدامنی از راه حلال است، حدیثی است که از ابن کثیر رسیده است که می‌گوید: عکرمه پیرامون این آیه شریفه: «وَلْیَسْتَعْفِفِ الّذینَ لا یَجِدونَ نِکاحاً» گفته است:
«مقصود مردی است که زنی را می‌بیند و گویی بدو تمایل می‌یابد، پس اگر زن داشت سراغ او رود و نیاز خویش از او برآورَد» (تفسیر القرآن العظیم، ج ٣، ص ٢٨٧).