کار سبئیه و رئیس آنها ابن سوداء ماجرایی غیر واقعی و موهوم است که اخیراً جعل شده است، و آن به هنگامی باز می‌گردد که شیعه با دیگر فرقه‌های اسلامی چالش داشت، و دشمنان شیعه بر آن بودند تا پای عنصری یهودی را به بنیان این مذهب باز کنند تا خصومت ورزی با این مذهب را تشدید کنند و بدیشان خدشه وارد سازند (علی و بنوه، ص ٩٨).
نمی‌توان در صحّت پاره‌ای از روایاتی که نویسنده به آنها بر وجود عبداللّه بن سبا استدلال کرده است تردید کرد؛ روایاتی که دلالت بر وجود عبداللّه بن سبا به سان شخصیّتی حقیقی دارد، و اینکه او ادّعای خداییِ امیرالمؤمنین علیه السلام کرد و حضرت علیه السلام او را کشت.
لیکن ما در اخبار و آثار معتبر که در کتابهای فریقین آمده، دلیلی نیافتیم که عبداللّه بن سبا در پدید آوردن آشوبی که در زمان عثمان روندی شتابنده داشت دست داشته است و مردم را بر عثمان شورانده و به تشویق ایشان برخاسته، یا اینکه وی مردی سیاه پوست و یهودی بوده که در زمان عثمان اسلام آورده و به رجعت و برتری امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه السلام و شایسته‌تر بودنِ او به خلافت و جانشینی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و دیگر مقوله هایی باور داشته که روایات سیف بن عمر تمیمی، دروغ‌پرداز جاعل بدو نسبت داده و طبری و دیگر مورّخان از او نقل کرده‌اند. آنچه اخبار و آثار معتبر در کتب اهل‌سنّت، جز از طریق سیف بن عمر، به دست رسیده این است که عبداللّه بن سبا مردی دروغ‌پرداز بوده و بیش از این چیزی را به اثبات نمی‌رسانَد.
کتابهای شیعه به ویژه کتاب اختیار معرفةالرجال معروف به رجال