همان را در حق علی بن ابی طالب می‌گفته که به هنگام یهودی بودن در حق یوشع بن نون پس از موسی علیه السلام می‌گفته، و نخستین کسی به شمار است که وجوب امامت علی علیه السلام را آشکار کرد و برائت از دشمنان حضرت علیه السلام را اظهار نمود، و از همین رو مخالفان شیعه می‌گویند: اصل رفض از یهودیت ستانده شده است [١].
پاسخ نوبختی این است که بر این روایت نمی‌توان تکیه کرد، زیرا نوبختی آن برخی افراد نادان از یاران امیرالمؤمنین علیه السلام را عالم معرفی می‌کند، علاوه بر آن روایت نیز مرسل است، زیرا نوبختی که از برجستگان سده سوم به شمار می‌آید ممکن نیست از یکی از یاران امیرالمؤمنین علیه السلام روایت کند، ولی نویسنده برخلاف امانتداریِ علمی قید «از یاران امیرالمؤمنین» را حذف کرده تا به خواننده این گونه القا کند که آنها از علمای پیشین شیعه بوده‌اند.
هر که کتاب فرق الشیعه را از نظر بگذراند در می‌یابد که نوبختی محتوای کتابش را از منابع ناشناخته گرفته است و برای روایات خود هیچ سند و منبعی نمی‌آورَد و شاید آن مرحوم این سخن را مستقیماً از کتاب سیف بن عمر تمیمی یا از کسی گرفته باشد که این روایت را از سیف یا کتاب او نقل کرده است، زیرا چنان که گفتیم، این گونه مضامین جز از سیف بن عمر نقل نمی‌شود.
باچشمپوشی از سنداین سخن‌باید گفت که احادیث صحیح روایت شده از طریق شیعه و تسنّن به هیچ رو دلالتی بر مضامین آن ندارد.

[١]- فرق الشیعه، ص ٢٢