نیز افزون کنند؟ یعنی آیا بر ما جایز است پس از سپری شدن مدّت، بر مَهر بیفزاییم و زنان نیز بر مدّت بیفزایند، و امام علیه السلام به او فرمود: چه بهتر از این!
نتیجه آنکه این حدیث آشکارا دلالت بر حلّیت نکاح متعه دارد- که پیشتر توضیح دادیم- و بر حرمت آن- چنان‌که نویسنده می‌خواهد به خواننده القا کند- دلالت ندارد.
نویسنده در حرمت متعه چنین استدلال می‌کند که هیچ گاه نقل نشده فردی زنی از زنان اهل‌بیت علیهم السلام را متعه کرده باشد، در حالی که اگر این کار حلال بود به یقین زنان اهل‌بیت این کار را می‌کردند. مؤیّد این سخن آن است که عبداللّه بن عمیر به امام باقر علیه السلام عرض کرد: «آیا تو را خوش می‌آید زنان و دختران و خواهران و عموزادگانت متعه شوند؟
و حضرت علیه السلام هنگام بردنِ نام زنان و دختران عمویش از او روی گرداند» (فروع کافی، ج ٢، ص ٤٢).
پاسخ نویسنده چنین است که حلّیت متعه و دیگر امور حلال با نصوص صحیح دانسته می‌شود، و شرط آن، این نیست که پیامبر صلی الله علیه و آله بدان بپردازد یا زنی از اهل‌بیت علیهم السلام آن را انجام دهد- چنان‌که پیشتر گفتیم- و در بیشتر احکام شریعت دلیلی دیده نمی‌شود که پیامبر صلی الله علیه و آله آن را انجام داده است و به همین سبب اهل‌سنّت اجماع دارند که پیامبر صلی الله علیه و آله نکاح متعه را مباح دانسته وآنگاه حرامش کرده است، ولی هرگز روایت نکرده‌اند که ایشان به هنگام حلیّت متعه، زنی را متعه کرده باشد، و تنها این کار را از سوی پاره‌ای صحابه نقل کرده‌اند.