شاید روی گرداندن امام باقر علیه السلام از عبداللّه بن عمیر به سبب جهل او بوده تا به این فرموده خداوند عمل کرده باشد که می‌فرماید: «وَ أعْرِضْ عَنِ الْجاهِلینَ» [١]
، و شاید از وی روی تابیده، چرا که امام علیه السلام در او ستیزه جویی و مجادله سراغ داشته است.
نویسنده می‌گوید: انتشار متعه به روسپیگری می‌انجامد، و آن مفهومی جز این ندارد که مرد، زن یا کنیز خود را به مردی دیگر می‌سپَرد و آن مرد می‌تواند از این زن کام بگیرد و هر چه می‌خواهد با او بکند ...
چنان‌که شیوه دیگری نیز برای روسپیگری هست و آن چنین است که هرگاه مهمانی در میان قومی فرود آید و بخواهند او را ارج بدارند، صاحب خانه، زن خود را در مدّت اقامت میهمان بدو می‌سپارد و هرگونه کامیابیِ او از زن، روا خواهد بود.
پاسخ نویسنده این است که شما مسلمانی را نمی‌یابید که به خدا و رسول و روز رستخیز ایمان داشته باشد و زنش را به مردی دیگر بسپرَد تا به او هر چه خواهد کند، حتّی مردی که اندکی شرف و غیرت داشته باشد چنین نمی‌کند.
آنچه نویسنده گفته جز دروغهایی آشکارا به هم بافته نیست که بر کسی که با شیعیان آمد و شد داشته باشد و ایشان را بشناسد پوشیده نیست، چه رسد به کسی که ادّعای تشیّع می‌کند. دلیلِ دروغ این مدّعی اجتهاد و فقاهت آن است که وی گمانهای خود را از فتاوای شیعه نقل

[١]- اعراف/ ١٩٩؛ و از نادانان