الرد‌الوجیز علی کتاب لله ثم للتاریخ - آل‌محسن، علی - الصفحة ١٢٤ - متعه و مسائل مربوط به آن

صادق نبوده است.
کلینی- علیه الرحمة- به سند خود از عمّار آورده است که گفته:
امام صادق علیه السلام به من و سلیمان بن خالد فرمود: «مادام که در مدینه هستید من از سوی خود متعه را بر شما دو تن حرام کردم، زیرا بسیار نزد من می‌آیید و هراس من از آن است که گرفتار آیید و بگویند: اینها یاران جعفر هستند» (کافی، ج ٥، ص ٤٦٧).
روایت، دلالت روشن دارد که امام علیه السلام از سوی خود متعه را بر آن دو حرام کرد- یعنی متعه را از سوی شخص خود بر آن دو نفر حرام شمرد- زیرا آن دو از شیعیان حضرت علیه السلام بودند و بسیار به دیدار ایشان می‌رفتند و امام علیه السلام از آن هراسید که دستگیر و مجازات شوند و بدنامی دامن حضرت علیه السلام را بگیرد که یاران حضرت علیه السلام- به گمان خود- مرتکب محرّمات می‌شوند و از همین رو آن دو را مادامی که در مدینه هستند از این کار بازداشت.
بدین سان روشن می‌شود که این روایت- بر خلاف آنچه نویسنده گفته- بر حلیت متعه دلالت دارد نه بر حرمت آن، زیرا یاران امام علیه السلام با آگاهی امام بدان می‌پرداخته‌اند و امام علیه السلام این دو مرد را مادام که در مدینه هستند از این کار باز داشت تا از پیش آمدن پاره‌ای گرفتاریها در امان بمانند.
بگذریم که روایت سندی ضعیف دارد، زیرا در سند آن نام سهل بن زیاد آمده که وضع او بیان شد، نیز نام حکم بن مسکین در زنجیره سند دیده می‌شود که وضعی مجهول دارد و در کتب رجالی موثّق شناخته نشده است.