الرد‌الوجیز علی کتاب لله ثم للتاریخ - آل‌محسن، علی - الصفحة ١١٥ - متعه و مسائل مربوط به آن

اینکه به ازای کامگیری است، زیرا آنچه در ازای منفعت قرار دارد اجر نامیده می‌شود» (الجامع لاحکام القرآن، ج ٥، ص ١٢٩).
بخاری در صحیح خود، جلد ٣، صفحه ١٤٠٣ می‌گوید:
«اجورهنّ» به مفهوم «مُهورهُنَّ» است.
نویسنده پنداشته است که متعه فرصت را برای مردان و زنان جوانِ آلوده می‌گشاید تا تبهکاریهای خود را به دین بچسبانند و این موجب خدشه دار شدن چهره دین و متدیّنان می‌گردد.
پاسخ به نویسنده چنین است که این ادّعا کاملًا بی دلیل و بی ارزش است، زیرا زنان و مردان فاسد برای توجیه تبهکاریهای خود نیازی به متعه ندارند و همواره از آموزشها و احکام دین دورند، پس چه چیز را به دین می‌چسبانند؟
اگر زنان و مردان فاسدِ شیعی چنین می‌کنند همانندهای آنان در میان اهل‌سنّت و دیگران چه خواهند کرد؟
اگر بپذیریم فاسقان شیعه به متعه‌ای می‌پردازند که به حلیّت آن باور دارند، بدون هیچ تردیدی وضعی بهتر از سُنّیانی دارند که به زنا می‌پردازند که حرمت آن اجماعی است.
اگر متعه ابزاری برای تبهکاری شود باز این گونه نکاح حرام نمی‌گردد وگرنه نکاح دائم نیز حرام می‌گشت، زیرا فاسقان و بداندیشان، نکاح دائم را نیز وسیله‌ای برای فسق و فجور خود می‌گیرند، زیرا بعضی زنان آن را پوششی می‌گردانند برای زنا و حرامزادگی، چنان‌که پاره‌ای از مردم آن را وسیله‌ای برای کسب، با