است، زیرا احادیث مربوط به صحیفه را صحیح می‌دانند و اعتقادی بدان ندارند که امام علیه السلام از مردم روزگارش تقیّه می‌کرده است.
آن‌گاه نویسنده از جفر ابیض و جفر احمر نام می‌برد، و روایتی از ابوالعلاء را می‌آورَد که گفته است: از امام صادق علیه السلام شنیدم که می‌فرمود: «جفر ابیض نزد من است. او می‌گوید: عرض کردم: در آن چیست؟ فرمود: زبور داوود و تورات موسی و انجیل عیسی و صحف ابراهیم علیهم السلام و حلال و حرام. جفر احمر نیز نزد من است.
او می‌گوید: عرض کردم: در جفراحمر چیست؟ فرمود: سلاح؛ این جفر برای خونریزی گشوده می‌شود و صاحب شمشیر آن را برای کشتن می‌گشاید» (اصول کافی، جلد ١، صفحه ٢٤).
پاسخ وی چنین است که درباره جفر ابیض هیچ دلیلی برای انکار وجود آن نزد امامان اهل‌بیت علیهم السلام در میان نیست، زیرا ما از طریق افراد ثقه و معتمَد آگاه شده‌ایم که کتابهای مذکور نزد ائمه علیهم السلام بوده است و ما چگونه می‌توانیم سخن ایشان را ردّ و انکار کنیم؟
این در حالی است که خود آنها (اهل سنّت) گفته‌اند عبدالله بن عمرو بن عاص دو بارْ شتر از کتب اهل کتاب داشت. ابن کثیر در تفسیر القرآن العظیم، جلد ١، صفحه ٤ آورده است که:
عبدالله بن عمرو (رض) در روز یرموک به دو بارْ شتر از کتب اهل کتاب دست یافت و از آنها برای ما نقل و روایت می‌کرد.
ذهبی می‌گوید: «او به شماری از کتب اهل کتاب دست یافته و در آنها پیوسته درنگ کرده و شگفتیهایی در آنها دیده