«سیّد» را اطلاق می‌کند و شیخ محمّد حسین آل کاشف الغطاء و میرزا علی غروی و شیخ الطائفه شیخ طوسی و شیخ محمّد جواد مغنیه- قدّس اللّه اسرارهم- و شیخ لطف اللّه صافی و شیخ احمد وائلی رحمه الله همگی را به سیادت توصیف می‌کند.
همه این لغزشها گواه آن است که نویسنده از فضای تشیّع و شناخت علما به دور است و اطّلاعات او بیش از شنیده‌هایی درهم نیست.
٢- او در صفحه ٢٠ کتاب خود به پیامبر صلی الله علیه و آله با این جمله درود می‌فرستد: «صلّی اللّه علیه و سلّم و آله»، که این گونه درود فرستادن بر پیامبر صلی الله علیه و آله هرگز از یک شیعه صادر نمی‌شود و تنها بر زبان کسی گفته می‌آید که از چگونگی فرستادن درود صحیح به پیامبر صلی الله علیه و آله در میان شیعیان اطّلاعی ندارد. او در همین صفحه دو بار به پیامبر صلی الله علیه و آله این چنین درود ناقص می‌فرستد: «صلّی اللّه علیه و سلّم»، و در صفحه ٢٣ به پیامبر صلی الله علیه و آله سلامِ بدون صلوات می‌فرستد. جمله او چنین است:
«اذ دخل علیها ای الزهراء علیها السلام- ابوها علیه السلام».
٣- او در بیشتر کتابش به امامان اهل بیت علیهم السلام «رضی اللّه عنه» می‌گوید و در صفحات ١٠، ١١، ١٢، ١٣، ١٤، ١٦، ١٨، ١٩، ٢٠، ٢١، ٢٢، ٢٣، ٢٥ و دیگر صفحات موارد بسیاری از آن یافت می‌شود، در حالی که همان گونه که مشهور است، شیعیان به امامان خود «رضی اللّه عنه» نمی‌گویند، بلکه بدیشان سلام و صلوات می‌فرستند.
در چاپهای بعد این کتاب «رضی اللّه عنه» به سلام و صلوات تبدیل شده است.
پوشیده نماند که نویسنده در گفتن «صلّی اللّه علیه و آله و سلّم» به