شیعیان نیازمند خود اجازه داده است که از حقّ خمس مقداری را که نیازشان را برمی‌آورَد بردارند. تعدادی از این احادیث هم نشاندهنده آن است که امامان علیهم السلام شیعیان خود را در کنار گذاشتن خمس- در صورت پدید آوردن دشواری- به شتاب نمی‌افکندند.
تمامیِ این روایات دلالت التزامی به وجوب خمس بر مردم دارد وگرنه معنی ندارد نیازمندان اجازه داشته باشند به مقدار نیازشان از آن برگیرند، چنان‌که دیگر وجهی ندارد شتابِ زحمت زا در کنار گذاشتن حق خمس، منتفی گردد. تمام این نکات را پیشتر توضیح دادیم و می‌توانید بدان مراجعه کنید.
شگفت آنکه نویسنده به این گونه روایات چنگ می‌زند و از روایات فراوان دیگری- که دلالت بر وجوب پرداخت خمس به ائمّه علیهم السلام دارد- چشم فرو می‌بندد و این نکته را ناگفته می‌گذارد که ائمّه علیهم السلام خمس را برای هیچ کس نبخشوده‌اند.
یکی از این احادیث، صحیحه ابراهیم بن هاشم است که گفته: «نزد امام جواد علیه السلام بودم که صالح بن محمّد بن سهل، که عهده‌دار امور وقف ایشان در قُم بود، بر امام علیه السلام وارد شد و عرض کرد: سرورم! مرا از پرداخت ده هزار معاف بدار که من همه را هزینه کرده‌ام. امام علیه السلام به او فرمود: تو از پرداخت آن معاف هستی. چون صالح برفت امام جواد علیه السلام فرمود: [گاهی یکی از آنها به داراییهای حق آل محمد و یتیمان و خاک نشینان و ناداران و در راه ماندگان چنگ در می‌اندازد و آن را برای خود برمی‌دارد وانگاه می‌آید و می‌گوید: مرا معاف بدار. آیا تو فکر می‌کنی او این گمان را می‌کند که من بگویم: «چنین نمی‌کنم»، به