دیگر آنکه گاهی مردی با آنکه بیمار یا نادار است ازدواج می‌کند، ولی تن در نمی‌دهد که دختران یا خواهرانش با مردی بیمار یا نادار ازدواج کنند.
دیگر آنکه گاهی مردی تمایل می‌یابد به ازدواجی بپردازد که در عربستان سعودی «ازدواج مِسْیار» [١] نامیده می‌شود، ولی آن را برای دختران و خواهران خود نمی‌پسندد.
از این موارد بسیار است. آیا این مدّعی اجتهاد و فقاهت تمامیِ آنها را حرام می‌پندارد آن هم تنها از این رو که مردی آنها را برای خود روا و برای دختران و خواهرانش ناروا می‌شمرد؟
اگر بپذیریم برخی از مردانی که نکاح متعه می‌کنند زیر بار متعه دخترانشان نمی‌روند چه بسا بدان سبب باشد که دوست دارند دختران یا خواهرانشان ازدواج دائم کنند، زیرا این گونه ازدواج از متعه بهتر است، چه اینکه در ازدواجِ دائم نفقه، شبخوابی، ارث و همیشگی پیوند زناشویی لزوم می‌یابد، یا از این روست که از پیامدهای قانونی و بدنامی که گاهی بدین جهت گریبان دختر را می‌گیرد می‌هراسد یا خواستگار از نظر ولیّ، همسنگ دختر او نیست، یا دختران به چنین ازدواجی نیاز ندارند و نظایر آن. به هر رو شرط خودداری، چنان‌که نویسنده پنداشته، به انگیزه اعتقاد نداشتن به حلیّت نکاح متعه نیست.

[١]- ازدواج مِسْیار همان ازدواجی است که مردی با مَهر و گواه و موافقت ولیّ بادختری ازدواج می‌کند، ولی دختر در خانواده خود می‌مانَد و همه حقوق او اعمّ از نفقه و همخوابگی و ارث ساقط می‌شود و تنها شوهر می‌تواند هرازگاهی سری به او بزند و کامی برآورَد.