از طریق او ضعیف است، زیرا در زنجیره راویان این حدیث نام حکم بن مسکین دیده می‌شود که در کتب رجال توثیق نشده است (جامع الرواة، ج ٢، ص ٥٤٢).
با چشمپوشی از سند روایت، آن دلالتی آشکار دارد بر اینکه خمس باید از سوی شیعیان پرداخت شود، زیرا مرد قماطی به امام عرض می‌کند: ما می‌دانیم که حق شما در آنها بر ما ثابت است و ما در این‌باره کوتاهی کرده‌ایم. و این دالّ بر آن است که وجوب پرداخت خمس و کنار گذاشتن آن از سود سرمایه و تجارت نزد شیعیان امری یقینی بوده است و امام علیه السلام سخن او را انکار نمی‌کند و به او می‌فرماید:
اگر ما شما را همان روز به این کار تکلیف کنیم بر شما انصاف نورزیده‌ایم.
یعنی اگر ما شما را مکلّف کنیم که فوراً و بدون تأخیر این پول را کنار گذارید با شما انصاف نکرده‌ایم، زیرا ما در گرفتن حقّمان بشتاب با شما رفتار کرده‌ایم، در حالی که شما با محبّت و دوستی و ولایت با ما رفتار کرده‌اید.
از خیانتهای نویسنده آن است که وی کلمه «الیوم» را در پایان حدیث حذف کرده، در حالی که سخن امام علیه السلام چنین است:
«ما انصفناکم ان کلّفناکم ذلک الیوم»، و این چنان است که شیخ صدوق در من لایحضره الفقیه، جلد ٢، صفحه ٢٨ و شیخ طوسی در استبصار، جلد ٢، صفحه ٥٩ آورده است، زیرا غرض نویسنده بیان معافیت مطلق خمس برای شیعیان بوده، نه در آن هنگامِ خاص.
روایت هفتمی که نویسنده بدان استشهاد می‌کند همان روایتی است