آراء در این مسأله- از قدیم گرفته تا جدید- در می‌یابیم که نظر متأخّران به سبب آنچه گفته آمد به درستی نزدیک‌تر است و هیچ اشکالی ندارد که چنین دیدگاهی یک یا دو قرن پیش، پدید آمده باشد و مهم آن است که با موازین شرعی و دلایل درست همساز باشد.
نویسنده می‌گوید: فساد آدمی از دو راه حاصل می‌شود: سکس و پول و این هر دو در سادات [١]موجود است. فرج و دبر از طریق متعه و جز آن و پول از طریق خمس و آنچه در ضریحها افکنده می‌شود. پس کدام یک از ایشان می‌تواند در برابر این عوامل فریبنده پایداری کند، به‌ویژه هنگامی که بدانیم برخی از آنها برای فرو نشاندن تمایلات جنسی و مالی این راه را پیموده‌اند؟!
پاسخ نویسنده این است که اگر وی در حوزه علمیه درس خوانده باشد و چنان‌که ادّعا می‌کند با علما محشور بوده، می‌دانست که آنها زاهدترین مردم در این گونه امور هستند و زهد و تقوای آنها بیش از آن است که گفته آید و اگر چنان‌که کاتب می‌پندارد در مسائل جنسی فرو رفته بودند وبه گردآوری مال آز می‌ورزیدند این صفت از ایشان شهرت می‌یافت وآوازه پیدامی‌کرد، زیرا امکان پنهان نگاه داشتن چنین اموری با در نظر گرفتن کثرت علما و پراکندگی ایشان در شهرها وجود ندارد.
اگر از باب همراهی خصم بپذیریم که علما زنان را متعه می‌کرده‌اند این، پس از اثبات آنکه متعه در اسلام رواست و صحابه بزرگ آن را به

[١]- مقصود او ظاهراً همان علماست- م.