وگرنه باید مراحل تحوّل خمس را شش مرحله می‌دانست نه پنج مرحله.
اگر خمس از حقوق امام منتظَر علیه السلام باشد پس ناگزیر باید آن را به نمایندگان و کسانی پرداخت که در زمان غیبت قائم مقام اویند و ایشان کسی نیستند مگر فقهای امین، وگرنه مکلّف کردن شیعه به پرداخت خمس تکلیفی نشدنی بود، زیرا دادن آن به امام علیه السلام محال بود و پرداخت آن هم که به نائبش جایز نبود و واجب هم که همچنان به قوّت خود باقی می‌مانْد.
درباره پرداخت خمس به سادات ارجمند پیشتر توضیح دادیم که نیمی از خمس به آنها تعلّق می‌گیرد، زیرا در این‌باره آیه مبارکه و اخبار بسیاری رسیده که تصریح بر آن دارند، امّا درباره پرداخت خمس به مجتهدان و فقها سخنانی را که باید گفتیم و شما می‌توانید بدانها مراجعه کنید. از جمله کسانی که قائل به پرداخت خمس به مجتهد تا اندکی پس از غیبت هستند ابو صلاح حلبی و قاضی ابن براج هستند که هر دو از علمای بزرگ امامیه می‌باشند و همین، مبطل ادعای نویسنده در این است که مرحله نخست- همان اعتقاد به اینکه خمس، حق امام علیه السلام است نه سادات و مجتهدان- یکی دو قرن به طول انجامید.
نویسنده مرحله دومِ تحوّل در خمس را چنین پنداشته که علما گفته‌اند باید خمس را کنار گذاشت مشروط بر آنکه در زمین دفن کنند تا امام مهدی ظهور کند.
پاسخ او این است که اعتقاد به دفن کردن خمس در میان اقوال