است که مذهب سنّی دارد و توثیق نشده است.
اگر درستی این روایت را هم بپذیریم باید بر تقیه حملش کنیم، زیرا اخبارِ رسیده از امامان اهل‌بیت علیهم السلام که بر حلیّت متعه دلالت دارند به حدّ تواتر رسیده است، و دیگر نمی‌توان به این روایت ضعیف عمل کرد و همه آن روایات متواتر را به گوشه‌ای افکنْد.
شیخ طوسی قدس سره می‌گوید: «این روایت در مورد تقیه و براساس شرایط مخالفان شیعه رسیده است. هر که اخبار را شنیده باشد می‌داند که در دین امامان ما علیهم السلام متعه مباح است و نیازی به اطاله کلام ندارد.» (تهذیب الاحکام، ج ٧، ص ٢٥١).
نویسنده می‌نویسد: از امام صادق علیه السلام پرسیدند: «آیا مسلمانان در روزگار پیامبر خدا صلی الله علیه و آله بدون گواه ازدواج می‌کردند؟ فرمود: خیر» (تهذیب الاحکام، ج ٢، ص ١٨٩).
طوسی بر این سخن چنین حاشیه می‌زند: مقصود پرسنده نکاح دائم نبوده، بلکه قصد او همان متعه بوده است و لذا این سخن در باب متعه آمده است.
پاسخ به نویسنده این است که شیخ طوسی در تهذیب و استبصار بر این سخن حاشیه‌ای نزده است، و خوب است به این دو کتاب مراجعه کنید تا میزان امانتداری کسی که ادّعای اجتهاد و فقاهت دارد آشکار شود. شیخ طوسی در این دو کتاب چنین می‌گوید: «در این خبر سخنی از ممنوعیت متعه بدون شاهد نیست، بلکه خبر از این می‌دهد که در روزگار رسول خدا صلی الله علیه و آله جز با گواه ازدواج نمی‌کرده‌اند و این شکل بهتر