٤- باید خمس را به شش بخش تقسیم کرد. سه بخش از آن برای امام است که دفن می‌شود یا به یک امانتدار سپرده می‌شود و سه بخش دیگر میان یتیمان آل محمّد و درماندگان و در راه ماندگان ایشان تقسیم می‌شود، زیرا تنها آنها مستحق آن هستند و در دسترس می‌باشند و بر این اساس باید بدان عمل کرد.
نویسنده از این اقوال چهارگانه نتیجه می‌گیرد که، اگر چه در جزئیات میان آنها اختلاف وجود دارد، ولی هر چهار سخن در این نکته مشترک‌اند که خمس به سادات و مجتهدان داده نمی شود.
پاسخ به نویسنده این است که هزینه کردن نیم خمس برای یتیمان آل محمّد و مستمندان آنها و در راه ماندگانشان، همان هزینه کردن بر سادات است، زیرا سادات همان منتسبان به پیامبر صلی الله علیه و آله هستند و همان کسانی که بخشی از خمس بدیشان تعلّق می‌گیرد، و این را پیشتر گفتیم.
آیا نویسنده در جستجوی تصریحی بیش از این است؟
عذر نویسنده که خود را به دروغ و به باطل سیّد می‌پندارد، این است که او معنای صحیح این واژه را نمی‌داند و او- چنان‌که پیشتر گفتیم- گمان می‌کند مقصود شیعیان از سیّد «عالم دینی» است و به همین سبب او را می‌بینیم که علما را سید می‌نامد و نزد او هر عالمی سیّد است و این در همه سخنان او که گفته یا خواهد گفت آشکار است، ولی سخن او در اینجا بر مفهومی چنین تصریح دارد. آیا خردپذیر است کسی گمان کند به پیامبر صلی الله علیه و آله منتسب است و بر خود نام «سیّد حسین موسوی» نهد و همزمان مفهوم واژه «سیّد» را نداند و آگاهی نداشته باشد که سادات منتسبان به پیامبر صلی الله علیه و آله هستند؟