مُحْصِنینَ غَیْرَ مُسافحینَ» [١]
آن است که با اموال خود تا چهار زن بگیرید و از کنیزکان هر چه خواستید از طریق شرعی بستانید، و به همین سبب می‌فرماید: «مُحصِنینَ غیرَ مُسافحینَ» (تفسیر القرآن العظیم، ج ١، ص ٤٧٤).
نویسنده در حرمت متعه به آیه استدلال می‌کند که: «وَ لْیَسْتَعْفِفِ الّذینَ لا یَجِدونَ نِکاحاً حتّی یُغْنِیَهُمْ اللّهُ مِنْ فَضْلِه» [٢]
، به این اعتبار که اگر کسی به سبب تنگدستی نتوانست ازدواج شرعی کند باید پاکدامنی در پیش گیرد، شاید که خدای، او را از فضل خود چندان دهد که بتواند ازدواج کند، در حالی که اگر متعه حلال بود دیگر خدا او را به پاکدامنی و انتظار فرمان نمی‌داد تا شاید زمینه ازدواج برای او فراهم آید، بلکه او را به متعه رهنمون می‌شد.
پاسخ او این است که متعه نکاح صحیح است و این فرموده الهی:
«الّذین لا یَجِدونَ نِکاحاً» کسانی را در بر می‌گیرد که نه امکان نکاح دائم دارند نه امکان نکاح متعه، و همان گونه که نکاح دائم نیاز به بذل مال دارد نکاح متعه نیز چنین است، و هر که امکان متعه داشته باشد از کسانی شمرده می‌شود که راهی برای نکاح دارند و دیگر دعوت او به شکیبایی و پاکدامنی وجهی ندارد.

[١]- نساء/ ٢٤؛ زنان دیگر را به وسیله اموال خود طلب کنید در صورتی که پاکدامن‌باشید.
[٢]- نور/ ٣٣؛ و کسانی که [وسیله] زناشویی نمی‌یابند باید عفّت ورزند تا خدا آنان رااز فضل خویش بی نیاز گردانَد.