امّا این اتّهام که نمایندگان آیةاللّه سیستانی بدون آگاهی ایشان خمس را به سرقت می‌برند سخنی است گزاف، زیرا هر کلام بدون دلیل محکوم به بی اعتنایی است، و اگر هم از باب مماشات خصم بپذیریم که بعضی‌ازنمایندگان ایشان‌چنین می‌کنند آیةاللّه سیستانی بر آنچه آگاهی ندارد محاسبه نخواهد شد و ما بر آن نیستیم که همه مردم را از خیانت مبرّا کنیم، زیرا تاریخ به ما می‌گوید برخی از نمایندگان امامان علیهم السلام خیانت در امانت کرده‌اند و اموال قلمرو خویش را برداشته‌اند.
نویسنده مدعی است آن کس که ده یک مال مردم می‌ستاند (عشّار) دعایش مستجاب نمی‌شود چه رسد به آن که پنج یکِ مال مردم می‌گیرد! آنکه پنج یک مال مردم می‌گیرد به طریق اولی دعایش مستجاب نمی‌گردد.
پاسخ وی آن است که مالیات بگیرِ ده یک، دعایش مستجاب نمی‌شود، زیرا از یاران سلاطین ستم است، و از مردم به زور و به ناحق برای سلاطین پول می‌ستانَد، ولی کسی که خمس می‌گیرد آن را از اهلش و بحق وصول می‌کند و بحق در جایگاهش هزینه می‌کند، چنین کسی چگونه می‌تواند ملعون باشد!
به همین سبب به کسی که برای امام عادل زکات گرد می‌آورَد عشّار نمی‌گویند، اگر چه او ده یک را به عنوان زکات می‌ستانَد، ولی او این پول را بحقّ می‌گیرد و به امام عادلی می‌سپارَد که آن را در میان مستحقّان هزینه می‌کند، و میان این دو تفاوتی است آشکار که بر هیچ کس پوشیده نیست.