ابن تیمیه اعتراف می‌کند که ابوبکر به خانه فاطمه علیها السلام هجوم برد، ولی برای این کار او دلیلی می‌آورَد که مادرِ فرزند مرده را خنده می‌گیرد. او می‌گوید: «ما به یقین می‌دانیم که ابوبکر هیچ گاه در آزارِ علی و زبیر گام برنداشت، او حتّی به سعد بن عباده که در آغاز و انجام از بیعت با او واپس نشست آزاری نرسانْد. بیشترین سخنی که در این باره گفته می‌شود آن است که ابوبکر به خانه حمله کرد تا ببیند آیا از مال خدا چیزی در آن می‌یابد تا آن را تقسیم کند و آن را به سزاوارش برسانَد، آن‌گاه چنین دید که اگر آن را به ایشان واگذارَد رواست، زیرا جایز است از مال فی‌ء بدیشان بخشد» (منهاج السنّه، ج ٤، ص ٣٤٣).
هر که در کتابهای تاریخی کاوش کند دلایل بسیاری می‌یابد که نشاندهنده هجوم آن جماعت به خانه فاطمه علیها السلام است.
شگفت آنکه نویسنده این سخن امیرالمؤمنین علیه السلام را که فرمود: «این جماعت مرا چندان به ضعف کشاندند که نزدیک بود جانم بستانند» دلیل ترس و ناتوانی ایشان تلقّی می‌کند، با آنکه این سخن برگرفته از هارون نبی‌اللّه (س) است آن هنگام که موسی علیه السلام پس از بازگشت از میقات او را می‌نکوهد. نمی‌دانیم آیا نویسنده هارون علیه السلام را به سبب ترک درگیری با سامری و یاران او، که از کشته شدنش هراسید، ترسو می‌داند؟!
نویسنده می‌گوید: بنگرید که ایشان چگونه امیرالمؤمنین علیه السلام را توصیف می‌کنند. فاطمه درباره او می‌گوید: «زنان قریش درباره او به من می‌گویند مردی است کوتاه بالای ستبر شکم، پرزور، مفصل درشت،