الرد‌الوجیز علی کتاب لله ثم للتاریخ - آل‌محسن، علی - الصفحة ٩٤ - متعه و مسائل مربوط به آن

پاسخ به نویسنده این است که این سه حدیث در منابع شیعی دیده نمی‌شود و نمی‌دانم نویسنده آنها را از کجا آورده است؟ و چگونه آن را جعل کرده است؟
و همین دلیل کافی است بر اینکه نویسنده نه در بازگفت روایات امین است نه در ادعای خویش راست، وگرنه نیازی نداشت احادیثی را بافته و به شیعه نسبت دهد.
اینکه نویسنده ادعا کرده هر که متعه نکند سزامند کیفر است و مسلمان شمرده نمی‌شود دروغ آشکار است، زیرا هیچ یک از علمای شیعه به وجوب نکاح متعه قایل نیستند و باور ندارند اسلام با انجام این کار ثبوت می‌یابد. خوانندگان خواهند دید نویسنده در درستیِ این ادّعا دلایل اثباتگر نمی‌آورَد.
نویسنده از امام صادق علیه السلام روایت می‌کند که به ایشان عرض شد: آیا متعه ثواب دارد؟ امام علیه السلام می‌فرماید: «اگر این کار را در راه خدا [برای مخالفت با منکران آن کند سخنی با آن زن بر زبان جاری نمی‌سازد مگر آنکه خداوند برای آن حسنه‌ای در نظر می‌گیرد [و دستی به سوی او دراز نمی‌کند مگر آنکه خداوند برای آن حسنه‌ای مقرّر می‌کند]، و هرگاه نزدیک آن زن شد خدا گناهی از او را بخشاید و آن زمان که غسل کرد خداوند به مقدار آبی که بر موی او می‌ریزد از گناهانش در می‌گذرد» (من لایحضره الفقیه، ج ٣، ص ٣٦٦).
پاسخ به نویسنده چنین است که این حدیث سندی ضعیف دارد، زیرا در سندش نام صالح بن عقبه و پدر او دیده می‌شود که هیچ یک در