استوار نیست.
اینکه نویسنده گفته است زن متعه، زنی اجاره‌ای است، چنان‌که از امام صادق علیه السلام روایت شد که: «نزد امام از متعه سخن به میان آمد و پرسیدند که آیا می‌شود چهار متعه گرفت؟ حضرت علیه السلام فرمود: هزار متعه بگیر، زنان متعه، اجاره‌ای هستند» (کافی، ج ٥، ص ٤٥٢؛ استبصار، ج ٣، ص ١٤٧).
پاسخ نویسنده چنین است که این روایت سند ضعیف دارد، زیرا در سند آن نام سعد بن مسلم دیده می‌شود که در کتب رجال توثیق نشده است. (معجم رجال الحدیثِ خویی، ج ٨، ص ٩٨ و ٩٩).
اشکالی ندارد که زنهای متعه را زنهای اجاره‌ای نامید، همان طور که مانعی ندارد زن دائم را نیز چون متعه اجاره‌ای نام نهاد، به ویژه آنکه در کتاب خدا بر مَهر، اجر اطلاق شده است.
خداوند می‌فرماید: «یا أیُّها النّبیُّ إنَّا أحْلَلْنا لَکَ ازْواجَک اللّاتی آتَیْتَ اجورَهُنَّ و ما مَلَکَتْ یَمینُکَ مِمَّا أفاءَ اللّهُ عَلَیْکَ»[١]
قرطبی درباره این فرموده الهی: «فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ اجُورَهُنَّ» [٢]
می‌گوید: «مقصود از «استمتاع» کامجویی و مقصود از «اجور» مَهرهاست. مَهر را اجر نامیده‌اند، زیرا اجرِ کامجویی است، و این خود نصّی است بر آنکه مَهر، اجر نامیده می‌شود و دلیلی است بر

[١]- احزاب/ ٥٠؛ ای پیامبر! ما برای تو آن همسرانی را که مَهرشان را داده‌ای حلال کردیم و کنیزانی را که خدا از غنیمت جنگی در اختیار تو قرار داده.
[٢]- نساء/ ٢٤؛ در صورتی که پاکدامن باشید زنانی را که متعه کرده‌اید مَهرشان را به‌عنوان فریضه‌ای به آنان بدهید.