نویسنده مدعی است که اقوال پیرامون خمس از پنج مرحله گذر کرده است:
مرحله اوّل آن است که می‌گویند: خمس حق امام غایب است و نه فقیه، نه سید و نه مجتهد حقّی در آن ندارند و هیچ فتوایی وجود ندارد که براساس آن خمس را به سادات یا مجتهدان داد، و این در روزگار غیبت صغری بوده و تا یکی دو قرن همچنان بوده است، و در همین دوران کتب چهارگانه معروف به صحاح اربعه اولی پدید آمد که همگی از ائمّه‌نقل کرده‌اند که پرداخت خمس برای شیعیان بخشوده شده است.
پاسخ به نویسنده چنین است که سخن او در اینجا با آنچه پیشتر گفته تناقض دارد، زیرا قبلًا ادّعا کرده بود که ائمّه علیهم السلام خمس را برای شیعیان بخشیده‌اند و در اینجا تصریح می‌کند که خمس حقّ امام غایب علیه السلام است و این اعتقاد که خمس از حقوق امام منتظَر علیه السلام می‌باشد مستلزم اعتراف ضمنی به عدم معافیت شیعیان از پرداخت آن است،