اسارت گرفتند و زیور زنان و جز آن را به تاراج بردند.
ابن اثیر می‌گوید: «هر چه بر تن حسین بود ستانده شد. بحر بن کعب شلوار او برگرفت و قیس بن اشعث رو انداز [قطیفه ابریشمی او را ربود و از آن پس «قیس قطیفه» نامیده می‌شد. کفشهای حضرت علیه السلام را اسود اودی، و شمشیر ایشان را مردی از دارم بردند و مردم به سراغ رنگ‌جامه‌ها و زیور آلات امام علیه السلام رفتند و آنها را به یغما بردند و کالاهای حضرت علیه السلام و جامه زنان را به تاراج بردند تا جایی که زنی جامه خود را از پشت می‌کشید و باز جامه را از دست او بیرون می‌کشیدند»، (الکامل فی التاریخ، ج ٤، ص ٧٩).
ششم، عناصر دسیسه چین و گیرندگان این تصمیم شیعه نبودند؛ کسانی همچون یزید بن معاویه، عبیداللّه بن زیاد، عمر بن سعد، شمر بن ذی الجوشن و گروهی دیگر. همچون ایشان هستند کسانی که به کشتن حسین علیه السلام یا یکی از خاندان و یاران حضرت علیه السلام اقدام [عملی کردند؛ کسانی همچون سنان بن انس نخعی، حرمله کاهلی، منقذ بن مرةالعبدی و شماری دیگر.
ما هیچ شیعه پرآوازه‌ای را نمی‌یابیم که در کشتن حسین علیه السلام مشارکت داشته باشد و شما می‌توانید برای روشن شدن سخن ما رویداد کربلا در روز عاشورا را بازنگری کنید.
امّا پاسخ این سخن نویسنده که امام حسن علیه السلام با این کلام، شیعیان را نکوهیده: «به خدا معاویه را از این گروه برای خود بهتر می‌بینم؛ گروهی که خود را شیعه من می‌پندارند و کمر به کشتن من بسته‌اند و مال من ستانده‌اند ... تا پایان»، چنین است: این روایت به سبب مرسل