او را نفرین کرد. گفته‌اند: زیاد، اهل کوفه را گرد آورْد تا از علی بیزاری جویند و در این هنگام، به سال ٥٣، به طاعون گرفتار آمد (سیر اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٤٩٦).
از این همه روشن می‌شود که در کوفه حتّی یک شیعیِ شناخته شده نبوده که به جنگ با حسین علیه السلام برخیزد، پس چگونه نویسنده ادّعا می‌کند اهل کوفه که حسین علیه السلام را کشتند شیعه بوده‌اند؟
سوم، کسانی که حسین علیه السلام را کشتند افرادی بنام بودند و در میان آنها کسی نبود که به تشیّع اهل‌بیت علیهم السلام شهره باشد؛ افرادی همچون عمر بن سعد بن ابی وقاص، شمر بن ذی الجوشن، شبث بن ربعی، حجار بن ابجر، حرملة بن کاهل و گروهی دیگر، و هیچ یک اینها به تشیّع علی علیه السلام و طرفداری از او شناخته شده نبودند.
چهارم، حسین علیه السلام آنها را در روز عاشورا شیعه آل ابوسفیان معرفی می‌کند و می‌فرماید: «وای بر شما ای شیعه خاندان ابوسفیان! اگر دین ندارید و از روز رستخیز نمی‌هراسید در این دنیا آزاده باشید و اگر همان گونه که می‌پندارید عرب هستید به نیاکان خود بازگردید» (مقتل الحسین خوارزمی، ج ٢، ص ٣٨؛ بحارالانوار، ج ٤٥، ص ٥١).
در پی کند و کاو در سخنان امام حسین علیه السلام و سخنان دیگران تعبیری را نمی‌بینیم که آنها را شیعه دانسته باشد و این دلیل روشنی است که این جماعت شیعه اهل‌بیت علیهم السلام نبوده‌اند.
پنجم، این جماعت با حسین علیه السلام دشمنیِ سختی داشتند تا جایی که آب را از او و خاندانش باز داشتند و امام علیه السلام و همه یاران و خاندانش را کشتند و سر بریدند و پیکرشان را زیر سم اسبان نهادند و زنانشان را به