متوفّا در اواخر سده یازدهم است. او می‌گوید: آنچه در بحث منافع، از روایات بسیار همچون صحیحه حارث بن مغیره و صحیحه فضلاء و روایت محمّد بن مسلم و روایت داودی [به این شکل آمده است بن کثیر به نقل از اسحاق بن یعقوب و روایت عبدالله بن سنان و صحیحه زراره و صحیحه علی بن مهزیار و صحیحه کریب به دست می‌آید، معافیت خمس برای شیعیان است.
او متعرّض پاره‌ای اشکالاتِ وارد بر این نظر می‌شود و می‌گوید:
اخبار مربوط به معافیت از پرداخت خمس صحیح‌تر و صریح‌تر است و با وجود اخبار مذکور نمی‌توان از آن عدول کرد و به‌طور کلّی اعتقاد به معافیت از پرداخت خمس در زمان غیبت از قوّت تهی نیست. بنگرید به کتاب ذخیرةالمعاد، صفحه ٢٩٢.
پاسخ او این است که آنچه نویسنده آورده درست است، ولی او بر خلاف امانتداریِ علمی، جمله پایانی را کامل نیاورده. سبزواری قدس سره گفته است: به‌طور کلّی اعتقاد به معافیت مطلق از خمس در زمان غیبت از قوّت تهی نیست، ولی نزد من احوط آن است که همه خمس در میان طبقات موجود به سرپرستی فقیه عادل و جامع شرایط فتوا ... هزینه شود.
این کلام سبزواری قدس سره است و روشن است که وی در لزوم پرداخت خمس و هزینه کردن آن در میان اقشار سه گانه پیشگفته، از طریق تسلیم و تحویل خمس به فقیه امامی مذهب جامع شرایط فتوا، احتیاط می‌کند.
نویسنده می‌گوید: یکی دیگر از آنها محمّد حسن فیض کاشانی است