است» (تذکرةالحفاظ، ج ١، ص ٤٢).
ابن حجر می‌گوید: «عبدالله در شام به بار شتری از کتب اهل کتاب دست یافت و در آنها می‌نگریست و از آنها حدیث می‌گفت و به همین سبب بسیاری از پیشگامان تابعان از ستاندن حدیث از وی دوری می‌کردند» (فتح الباری، ج ١، ص ١٦٧).
پس از این همه نمی‌دانیم چرا این گروه دسترسی عبدالله بن عمرو به این کتب را تصدیق می‌کنند، ولی دسترسی ائمّه علیهم السلام به نظایر آن را نمی‌پذیرند؟
جفر احمر- که براساس آنچه در خبر آمده- همان سلاح است و در دسترس ائمّه علیهم السلام بوده جای شگفتی ندارد تا انگشت اتهام را سوی راویان آن بریم، به‌ویژه آنکه این حدیث در صحیح بخاری، جلد ٤، صفحه ١٠١ و مسلم، جلد ٤، صفحه ١٩٠٣ آمده و بر اساس آن یکی از جنگ افزارهای رسول خدا صلی الله علیه و آله نزد امام زین العابدین علیه السلام بوده است و مسور بن مخرمه آن را طلب می‌کند، زیرا از آن می‌هراسیده که آن قوم (یزیدیان) او را از آن حضرت به غارت برند.
به هر حال ثبوت دسترسی ائمّه علیهم السلام به جفر ابیض و جفر احمر را امری شگفت نمی‌دانیم تا اینکه برخی از اهل‌سنّت بر انکار آن پای بفشرند و از پذیرشش سرباز زنند.
نویسنده از مصحف فاطمه سخن به میان می‌آورَد و از بحارالانوار، جلد ٢٦، صفحه ٤١ سه روایت نقل می‌کند که یکی از آنها از علی بن سعید به نقل از امام صادق علیه السلام است که فرموده: «مصحف فاطمه نزد ماست که