به‌ویژه آنکه اگر کسی را نیابند یا از آگاه شدن دیگران هراس داشته باشند.
از آنجا که مورد سؤال نکاح متعه است حدیث دلالت بر آن دارد که صحابه بدون گواه متعه نمی‌کرده‌اند، یا آنکه چه در متعه و چه در دائم مطلقاً بدون گواه ازدواج نمی‌کرده‌اند. اینک کجای این حدیث دلالت بر حرمت متعه دارد؟ آنچه در این حدیث آمده صراحت در حلیّت متعه است.
نویسنده پنداشته، درست آن است که متعه ترک شود، زیرا چنان‌که روایت آن از امیرالمؤمنین علیه السلام رسیده کاری حرام است و اخباری که به ائمّه نسبت داده شد اخباری است بسته شده بدیشان.
پاسخ بدو چنین است که پیشتر ضعف حدیثی را که از امیرالمؤمنین علیه السلام روایت شده اثبات کردیم، و اگر هم درستیِ آن را بپذیریم قطعاً روایتی نپذیرفتنی است، زیرا با بسیاری اخبار صحیح دیگر ناهمسوست؛ اخباری که بر حلیّت نکاح متعه دلالت دارند.
امّا مردود شمردن کلّی روایات صحیح و توصیف آنها به جعلی بودن و بسته شدن به ائمّه علیهم السلام بدون هرگونه بررسی سندی و مفهومی از شیوه علمیِ شناخته شده به‌دور است؛ شیوه‌ای که اهل‌سنّت و شیعیان در سنجش احادیث سره و ناسره در آن هم سخن‌اند.
نویسنده حتّی یک دلیل صحیح که دالّ بر دروغ بودن این احادیث باشد ذکر نکرده، مگر آنکه گمان برده باشد این احادیث با آنچه پیامبر خدا صلی الله علیه و آله تحریم کرده و امیرالمؤمنین علیه السلام نیز پس از پیامبر صلی الله علیه و آله همان